Het land van Lincei: Pix

Personage Pix uit Het land van Lincei

3e schrijver: Aly Breeman

Ik word wakker van water gekletter en een heerlijk frisse geur stroomt mijn neus binnen. Het voelt alsof ik ontwaak uit een hele diepe slaap, waar ben ik? Verbaast kijk ik om mijn heen, wat is het hier mooi. Wat een prachtige kleuren, allerlei tinten groen en de waterval stroomt in een turquoise meer. Onder mij voel ik een zachte ondergrond, groen van kleur en heerlijk warm door de zonnestralen die erop schijnen. In ene herinner ik mij een soort vrije val waarbij de aarde steeds dichterbij komt. In een vlaag herinner ik mij dat het groen en blauwe gedeelte mij enorm trok en dat nu precies waar ik terecht ben gekomen.

Ik: Het is hier prachtig, maar waar ben ik? Het lijkt wel het paradijs!

Ja paradijs dat is het juiste woord voor waar ik ben. Ik voel mij heel vredig en wil mij niet

bewegen. Het voelt of ik hier voor altijd wil blijven, dus ik besluit om stil te blijven liggen en

nergens aan te denken, alleen maar in dit moment te voelen. Geen idee hoe lang ik zo heb

gelegen maar ik voel dat de zon ondergaat en ben toch wel nieuwsgierig waar ik nu eigenlijk ben. Ik besluit over te gaan tot actie, sta op en begin te lopen.

Terwijl ik loop zie ik ineens dat ik blauw fluwelen dessert boots met groene veters aan heb.

Die zijn mooi en ze passen perfect in de omgeving waar ik terecht ben gekomen. Qua kleur

maar ook om te lopen in deze omgeving.

Ik: Zouden er nog andere mensen of dieren zijn?

Precies op het moment dat ik dit hardop zeg, zie ik in de verte iets op duiken. Kan niet

precies zien wat het is, het lijkt wel een gebouw. Als ik dichterbij kom zie ik inderdaad een

gebouw die prachtig in de omgeving is geïntegreerd. Het lijkt wel een soort boerderij want er lopen dieren rond. Er staan een paar koeien en een paard en als ik dichterbij kom zie ik wat kippen en in de vijver naast de boerderij zwemmen eenden. Ook loopt er een kat op het terrein, als ik dichterbij kom vraag ik mij af of het wel een kat is want hij is wel erg groot

voor een kat en die punt oren lijken niet bij een kat te horen. Ik kom er niet gelijk achter

want de kat verdwijnt en ik richt mijn aandacht op de overige dieren. Dan uit het niets komt

er een hond met een kwispelende staart op mij aflopen. Het lijkt of hij mij kent en begroet

mij enthousiast, het voelt als of ik thuis kom, wat gek want ik ken deze plek niet maar toch

voelt het als thuis.

Ik: Zouden er mensen in de boerderij zijn?

Op dat moment draai ik mij om en zie in de verte iemand lopen. Het lijkt een man en ik zie

nog net dat hij een rugzakje op zijn rug. Hij is te ver weg om hem aan te spreken.

Antwoord op mijn vraag of er nog andere mensen zijn is hiermee beantwoord, ik ben hier

niet alleen. Dat geeft mijn een goed gevoel en ga verder op ontdekkingstocht in en om de

boerderij. In de boerderij tref ik niemand aan, wel is de boerderij comfortabel ingericht en

voelt als een fijne plek. Ik besluit dat dit mijn uitval basis wordt tijdens mijn ontdekkingstocht in het paradijs. Want het voelt als het paradijs waar ik mijn heel rustig en op mij gemak voel. De hond blijft mij steeds enthousiast achtervolgen en ik besluit de hond een naam te geven, Balou.

Ik: Hoe heet ik eigenlijk?

Ik weet niet eens wat mijn eigen naam is of misschien heb ik die wel maar ben ik hem

vergeten. Nu heb ik een hond met een naam, maar zelf heb ik die niet.

Ondertussen wordt het donker en ik besluit om te gaan slapen en morgen verder op

ontdekkingstocht te gaan naar andere mensen en een naam.

Het is Balou die enthousiast boven op mij springt de volgende dag waardoor ik wakker

wordt.

Ik: Goedemorgen Balou! Vandaag gaan wij samen op avontuur, opzoek naar andere mensen en een naam.

Na een heerlijk ontbijtje van allerlei verse dingen uit de moestuin, die zich achter de

boerderij bevindt, gaan we op pad. Balou loopt vooruit en komt steeds terug om mij te halen, ze lijkt te zeggen kom volg mij, ik weet de weg. Samen lopen een paar uur en het landschap begint te veranderen. De kleuren veranderen van groen naar een gele zandvlakte met in de verte een grote rotsformatie. De zon maakt het behoorlijk warm en ik heb behoefte aan wat schaduw. In de verte zie ik een bos opduiken, en ik zeg tegen Balou: "daar gaan we naartoe." We lopen het bos in en passeren een enorme boom van met een doorsnee van wel 2 meter, dat is een bijzondere plek. We rusten wat uit en dan rent Balou weg en komt enthousiast terug, opnieuw lijkt het of ze zegt: "kom volg mij, ik weet waar we naar toe moeten."

Ik: Oke Balou ik ga met je mee.

Samen vervolgen we ons weg en in de verte zie ik een kudde zwart en wit gevlekte paarden. Als we onze pas versnellen om ze in te halen zie ik ook twee personen. Ik ben toch niet de enige persoon op deze bijzondere plek? Er zijn nog andere mensen hier. Opgelucht ben ik wel een beetje. Samen rennen Balou en ik op de paarden en personen af.

Ik: Hallo!

Zouden ze mij verstaan? Maar al snel blijken we dezelfde taal te spreken. Ik zie dat er een

vrouw en man zich allebei gelijk omdraaien en beginnen enthousiast te zwaaien, helemaal

niet verbaast om mij hier te zien.

Bea: Hallo, wat leuk nog iemand. Wie ben jij?

Stamelend zeg ik, dat weet ik niet.

Bea en Maleq beginnen alle twee hard te lachen.

Bea: Dat is ons ook overkomen. We gaan dit voor je oplossen, kom maar mee.

We lopen met z’n drieën naar een paard die luistert naar de naam Caeruleum en Maleq haalt het zakje van zijn hals.

Maleq: Grabbel er 7 letters uit en leg ze op de grond. Met deze letters kies je je eigen naam.

Ik doe wat mij wordt opgedragen en leg de volgende 7 letters neer: P, H, W, S, I, Q, X. Pppfff

wat voor naam kan ik hier van maken? maar ineens zie ik het en weet ik het: mijn naam is

Pix.

Pix: Nu weten jullie mijn naam maar hoe heten jullie eigenlijk? De vrouw met het zwarte

haar stelt zich voor als Bea en de man met het rugtasje stelt zich voor als Maleq. In ene weet ik het weer, ik heb Maleq eerder gezien.

Pix: Maleq ik heb gisteren voorbij zien lopen, toen ik bij de boerderij was.

Maleq: Ah dan ben jij de vrouw ik op de rug heb gezien bij de boerderij, wat grappig. Bea: Is

die hond van jou en heeft die al een naam

Ik: Ja dat is mijn hond en haar naam is Balou

Balou begroet Bea en Maleq en loopt vervolgens rustig tussen de paarden door. Balou en de paarden lijken elkaar te accepteren en een paard waarvan Maleq mij vertelt dat het Adriaan is duwt zelfs zijn snuit tegen Balou haar snuit. Een vriendschap lijkt te zijn ontstaan.

Pix: Hebben jullie een plek waar jullie slapen?

Bea: We hebben de afgelopen dagen rond gezworven en in de openlucht geslapen.

Ik: De boerderij waar Maleq voorbij is gelopen is een fijne plek waar je kunt uitrusten en er

is voldoende eten. Er is een moestuin, er zijn koeien en kippen. De vijver heeft stromend

water waar je uit kunt drinken en lekker in kunt zwemmen.

Ik: Waar gaat jullie reis naar toe?

Maleq neemt het woord en verteld over het Lynx ritueel en dat Bea in een soort trance komt door in het oog van de Lynx te kijken. Door te kijken in het oog van de Lynx ontstaat er een draaikolk met intense kleuren. Via deze draaikolk komen er antwoorden op de vraag die we hebben.

Bea: De aanwijzing die ik heb gekregen tijdens het Lynx ritueel is dat mijn voeten de weg

weten. Dat is nu wat wij aan het doen zijn. Via de kudde paarden en mijn voeten op zoek naar de reden waarom wij hier zijn.

De voeten van Bea weten de weg, ik kijk naar de voeten en zie dat Bea precies dezelfde

blauwe boots aan heeft dan die van mij. Dat is grappig, kijk we hebben dezelfde schoenen.

Bea en ik kijken elkaar aan en beginnen te lachen. Mooi zijn ze he?

Ik: Lynx lijkt toch op een kat, ik heb een grote kat met punt oren gisteren op de boerderij

gezien.

Bea: Het is tijd om verder te trekken.

Alle drie bestijgen we een paard en Balou rent alweer vooruit.

Bea: Nee, roept ze tegen Balou, niet die kant op, we moeten de andere kant op.

We volgen Bea en lopen rustig verder het bos in. De bomen veranderen en ook de

temperatuur verandert. Het wordt kouder en in de verte zien we bergen. Die bergen hebben besneeuwde toppen. Aan de voet van de berg passeren we een boerderij.

Pix: Kijk dat lijkt op de boerderij waar ik de afgelopen nacht heb geslapen.

We naderen de boerderij en die ziet er uitnodigend uit. Er komt rook uit de schoorsteen. De

boerderij staat in een ander landschap en daarom ziet hij er ook wat anders uit. Deze

boerderij past perfect in dit landschap, net zo als die andere boerderij perfect in dat andere

landschap past.

Maleq: Laten we kijken of er iemand in de boerderij is en misschien kunnen we even

opwarmen en wat eten.

Hij gaat voorop en wij volgen hem. Balou rent al weer vooruit en komt kwispelend terug om ons op te halen. We openen de deur, er zijn geen andere mensen maar de boerderij ziet er gezellig uit en het is er vooral warm. Er hangt een grote ketel boven het vuur voor een heerlijk kopje warme thee.

Maleq: Ik ga rondkijken of ik wat eten kan vinden en verdwijnt naar achteren.

Ondertussen genieten Bea en ik van het heerlijk kopje thee en Bea begint te vertellen over

Het land van Lincei en hoe zij hier terecht is gekomen. Bea verteld gepassioneerd over de

mogelijkheid om nieuwe inzichten te verkrijgen om de band tussen mens en natuur te

herstellen. Het gaat niet alleen over de band tussen mens en natuur maar ook over hoe de

band tussen mensen onderling. Hoe kan die worden hersteld. De mensen hebben veel meer gemeen dan dat we verschillen maar er wordt vooral gefocust op de verschillen. Als we terug naar de basis gaan en ons richten op de overeenkomsten zullen we instaat zijn om balans terug te vinden en kunnen we vreedzaam samenleven met elkaar en de natuur.

Pix: Wat een mooie gedachte, dus dat is de reden waarom we in Het Land van Lincei zijn?

Ondertussen denk ik na over wat Bea heeft verteld en wat ik hieraan kan bijdrage. Hoe kijk

ik naar mensen om mij heen en ben ik instaat om mij vooral op de overeenkomsten te

richten en niet de verschillen. Waarom hebben mensen toch de behoefte om elkaar in hokjes te stoppen en vervolgens zelf ook in een hokje te stappen en mensen uit een andere hokje te veroordelen? Hier moet ik verder over nadenken en vooral wat kan ik doen om voor mijzelf dit te doorbreken. Zit nog diep in mijn gedachten en in eens komt Maleq de ruimte binnen rennen met twee handen vol paddenstoelen.

Maleq: Kijk wat ik heb gevonden, paddenstoelen! Precies zoals ik het in mijn schrift heb

beschreven, deze zijn eetbaar en heel lekker. Achter de boerderij staan bomen en daaronder groeien allemaal paddenstoelen. Ik heb mijn schrift er bij gepakt en veel van de

paddenstoelen die daar staan heb ik beschreven in mijn schrift. Het lijkt alsof ik hier eerder

ben geweest. Geen idee of dat zo is maar ik ga een maaltijd voor ons maken met deze

paddenstoelen.

Maleq creëert een heerlijk maal en we smullen er alle drie van. Ondertussen wordt het

donker en we besluiten dat we in de boerderij blijven slapen. Ik val in een diepe slaap maar

midden in de nacht wordt ik wakker van een geluid, het lijkt als of iemand de boerderij

binnenkomt. Ik schrik niet en ben ook niet bang, ik denk alleen maar leuk nog iemand erbij.

Toch val ik weer in slaap en als ik de volgende ochtend wakker word denk ik, heb ik dat

gedroomd?

Pix: Goedemorgen, hebben jullie vannacht ook iets gehoord, het leek wel of er iemand in de

boerderij was.

Maleq en Bea kijken mij verbaast aan en zeggen allebei niets te hebben gehoord.

Pix: Misschien heb ik het dan gedroomd.

Bea: Ik heb ook gedroomd en weet wat we vandaag gaan doen. We gaan de bergen in.

Pix: Dat vind ik het goed idee, die besneeuwde bergen trekken mij enorm. Misschien kunnen op de top van de bergen ook een beter idee krijgen van Het land van Lincei. Hoe groot zou het land zijn? en ik ben toch wel nieuwsgierig of er meer mensen zijn.

Dan denk ik weer aan vannacht, ik heb het toch echt niet gedroomd, er was echt iemand anders dan Bea, Maleq en ik in de boerderij vannacht. Wie zou dat zijn geweest? Misschien komen we er vandaag achter. Ik heb zin in de vandaag, een nieuwe dag een we gaan een nieuw gedeelte van Het land van Lincei ontdekken.

Bea staat al bij de paarden en Balou loopt rond Andriaan, ze zijn echt maatjes geworden. We kiezen allemaal een paard en Maleq bestijgt Andriaan, het is duidelijk dat zij ook band

samen hebben opgebouwd. Mij maakt het niet zoveel uit welk paard mij deze dag vergezeld. Wel vind ik het fijn als Balou in mijn buurt is. De zon schijnt achter de bergen en we bewegen ons richting de bergen. Onder aan de bergen is het nog groen en er bloeien

allemaal bloemen. Het is een prachtig gezicht om zo door de bloemenvelden te lopen met

de kudde paarden. Ineens zie ik halverwege de bergen iemand lopen.

Pix: Kijk daar loopt iemand en roep: Wie ben jij?